X
تبلیغات
دلم تنگ است

دلم تنگ است

برایت می نویسم ......

امشب ............

امشب دیوانه ام ، دیوانه عشق تو ، حال و هوای دیگری دارم ، قرارم نیست .

بی تاب بی تابم . چیزی در درونم غوغا به پا کرده . در انتظار چیزی یا ..............یا کسی هستم . چشم هایم را به آنسوی چشمان تو دوخته ام تا تو را بنگرم . انگار کسی مرا از آن دورها میخواند .

میخواهم بگویم از اشک چشمانم که در نبودنت چگونه بی اختیار سرازیر میشود از قلب پرآشوبم و از تب و تاب عشق ، عاشق شیفته و معشوق بی خبر  . از غم عشق و درد هجران . داغ فراق و سوز جدایی . غوغای عشق و شور پرواز و بال شکسته . سینه ای از عشق گداخته ، چشم در انتظارو دل پر خون .

دردم را باکه بگویم که طبیبی غیر تو نیست . عشق را نمی توان با کلمات وصف کرد که اوصاف عشق از حد نوشتن خارج است . بیا تا عشق را با تو احساس کنم . منی که عشق را عبث می دانستم حال خود عاشقم.

از او خواسته بودم که هرگز مرا دوباره عاشق نکند .ولی دل خود را مهد عشق میداند و عاشقی را پیشه خود . بیا تاعشق را از چشمانم بخوانی . بیا تا عشقم را از نگاهم بخوانی که پشت این نگاهها ، پشت این بغض ها . بس حرفهای ناگفته  است . بیا بخوان از چشمانم عشقت و عشقم را . ای کاش می شد بیایی از شراره عشق. بیا عزیز دل ، بیا رفیق من ، بیا و رفیق نیمه راه مباش ، بیا بهترینم ، بیا تنهاترین عزیز دلم ، بیا که صبر من را حدیست ای آخرین عشقم .

 

 

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم شهریور 1385ساعت 13:50  توسط فریبا  | 

بکش

 

    مستحق میکشتیم خود قانعم زارم بکش 

 

 

                    بی گنه میکشتیم اینک گنهکارم بکش

 

 

  تیغ بی رحمی بکش اول زبانم را ببر  

 

     

                    پس بیازارم و بعد حرمان بسیارم بکش

 

 

 جرم می آید زمن تا عفو می آید زتو 

 

 

                رحم را حدیست ، از حد رفت اینبارم بکش 

 

   

وحشیم من کشتن من اینکه رویت بنگرم 

 

 

                روی خود بنما و از شادی دیدارم بکش       

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 14:6  توسط فریبا  | 

یک خواب

یک بار خواب دیدن تو به تمام دنیا می ارزد

 

 

                              هستم

 

 

نگوکه رویای دور از دسترس خوش نیست

 

 

                                            قبول ندارم 

 

 

دوستت دارم و تاوان آن هر آنچه باشد باشد

 

 

دوستت خواهم داشت

 

 

                                  و ........

 

 

و باکی ندارم از هیچکس و هر کس چون تو را دارم

 

 

                                                         دوستت دارم

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 13:49  توسط فریبا  | 

کیستی

کیستی؟ معشوق دیرین منی

کیستی؟ رویای شیرین منی

این تویی آن کس که بندی بسته ام

از نگاه او به قلب خسته ام

آنکه رنجوریم، رنجوریش بود

آن که خاموشیم ،مهجوریش بود

آن که خواند از نگاهم راز دل

وز لب خاموش من آواز دل

آن که جان من به جانش بسته بود

غیر من از عالمی بگسسته بود

این تویی آن کس که شبهای دراز

با دل پر مهر من میگفت راز

هستی من بود و هستی بخش من

روح و جان ما یکی بود، در دو تن

بود جانش بافته با تار من

مایه امید او دیدار من

گر لب من لحظه ای خاموش بود

سینه پر مهر او در جوش بود

آنکه پا تا سر محبت بود و بس

یا ز من غافل نمیشد یک نفس

کیستی ؟ دریای گوهر زای من

کیستی ؟ در عاشقی رسوای من

راستی اینها همان چشمان اوست

آن دو مست دلربای فتنه جوست

پس خداوندا صفای آن کجاست

آن نگاه آشنای آن کجاست

این همان لب های عطر آگین اوست

جام مستی آور شیرین اوست

نازنینم از دورویی ننگ داشت

کی درون سینه قلبی سنگ داشت

هر کسی شد شبیه یار من

کی شناسد این دل بیمار من

کیستی ؟ گر آشنایی او نه ای

راستی گر نیستی او پس که ای

ای خدا اوی من این دیوانه نیست

اوی من با قلب من بیگانه نیست

ای خدا بازده او را به من

یا زجا بنیاد و امیدم بکن

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 11:54  توسط فریبا  | 

کیستی؟ معشوق دیرین منی

کیستی؟ رویای شیرین منی

این تویی آن کس که بندی بسته ام

از نگاه او به قلب خسته ام

آنکه رنجوریم، رنجوریش بود

آن که خاموشیم ،مهجوریش بود

آن که خواند از نگاهم راز دل

وز لب خاموش من آواز دل

آن که جان من به جانش بسته بود

غیر من از عالمی بگسسته بود

این تویی آن کس که شبهای دراز

با دل پر مهر من میگفت راز

هستی من بود و هستی بخش من

روح و جان ما یکی بود، در دو تن

بود جانش بافته با تار من

مایه امید او دیدار من

گر لب من لحظه ای خاموش بود

سینه پر مهر او در جوش بود

آنکه پا تا سر محبت بود و بس

یا ز من غافل نمیشد یک نفس

کیستی ؟ دریای گوهر زای من

کیستی ؟ در عاشقی رسوای من

راستی اینها همان چشمان اوست

آن دو مست دلربای فتنه جوست

پس خداوندا صفای آن کجاست

آن نگاه آشنای آن کجاست

این همان لب های عطر آگین اوست

جام مستی آور شیرین اوست

نازنینم از دورویی ننگ داشت

کی درون سینه قلبی سنگ داشت

هر کسی شد شبیه یار من

کی شناسد این دل بیمار من

کیستی ؟ گر آشنایی او نه ای

راستی گر نیستی او پس که ای

ای خدا اوی من این دیوانه نیست

اوی من با قلب من بیگانه نیست

ای خدا بازده او را به من

یا زجا بنیاد و امیدم بکن

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 11:53  توسط فریبا  | 

تو

تو بایک چشم با خلق و به دیگر چشم با مایی

بدین منظور گم کردم ، مشوش ساز دلهایی

 

نمیگویی و میسوزی، نمیجویی و میخواهی

به باطن تشنه عشق و بظاهر غرق حاشایی

 

درون سوز و برون آرا ، زبان خاموش و دل گویا

برون خاکستر سرد و درون آتش سرا پایی

 

حکایت میکند چشمت ، ز میخواران هوشیاری

گواهی میدهد قلبت ، زخاموشان گوییایی

 

نگاهی گر مرا باشد ، تو پا سر نظر بازی

نیازی گر مرا سوزد تو سر تا پا تمنایی

 

 تو می خواهی مرا اما ، زدل بر لب نمی آری

تو میجویی مرا اما ، به هر بزمی نمی آیی

 

زچشم من اگر پرسی ، که مجنونتر زمجنونم

اگر زشت و اگر زیبا ، تو لیلا تر زلیلایی

 

سخن با من بگو تا من ، بگویم از چه غمگینی

نظر در من فکن تا من ، بگویم از چه غمگینی

منم کاهی که با آهی بلرزد دامن صبرم

تویی سنگ و بطوفانها شکیبایی شکیبایی

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 11:43  توسط فریبا  | 

تقدیم

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 11:42  توسط فریبا  | 

کسی از جنس ما

 

هیچکس از جنس ما نبود

 

 

این چنین که هستم ..............که هستی

 

 

نمیگویم صمیمی ، نمیگویم خوب ، نمیگویم پاک ، نمیگویم .......

 

 

ولی به خدا قسم

 

 

قسم به نان و نمک ، به شرم تو و به چشمای قشنگ تو

 

 

اندازه ی هر چه دل تنهایی ات بخواهد

 

 

به همه وجود و با هرچه عشق

 

 

و

 

 

عشق دوستت دارم

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 11:32  توسط فریبا  | 

برای آمدنت و برای رفتنت

برای آمدنت گل چیدم و برای رفتنت اشک ریختم

چه باشکوه آمدی و چه بیخیال رفتی

 

برای آمدنت دنیا را به هم زدم ، از همه کس و همه چیز بریدم برای آمدنت تمام دنیا رو خبردار کردم و لحظه به لحظه لحظه شماری کردم برای آمدنت غرور رو از خودم دور کردم که مبادا غرورم مانع دوست داشتنت بشه . برای دیدنت چشم هایم را بستم تا تو رو تو خیالم داشته باشم و خیال کنم آنچه می بینم خیاله نه واقعیتی که بعد یه مدت ازم دور میشه  برای دیدنت .......

و تو امدی . با امدنت دنیا رو بهم بخشیدی و  باز لذت دوست داشتن رو بهم فهموندی  باز به یادم آوردی که دل برای دوست داشتن هست . راستش رو بخوای یادم رفته بود که چطور کسی رو می شه دوست داشت ولی تو با اومدنت به  یادم اوردی که میشه جای نفرت بعضیا رو با دوست داشتن کسی به نام تو پر کرد وقتی کنارم بودی احساس غرور میکردم احساس میکردم تو رو کنار خودم دارم برای همیشه و همه وقت میخواستم کاری بکنم که دیگه از پیشم نری می خواستم که باورم بشه تو هستی و کنار من می مونی غافل از اینکه باید رفتنت رو بیشتر از موندنت باور میکردم . آره باید  باور میکردم که تو رو لحظه ای کنار خودم دارم و  چند لحظه دیگه نه و این کابوس از لحظه ای که اومدی آزارم میداد که هر آمدنی رو رفتنی هست .   

نمیخواستم به جایی برسم که از رفتنت بگم ولی تو رفتی و من باز خودم  رو با خودم تنها دیدم باز بی تو بودن رو در کنار خودم و خودم رو تنها تر از همیشه و این دل رو دلتنگ تر از هر وقت  . بازم  بی تو باز صبر باز انتظار و باز دل بیقراری باز امید برای دیدار دوباره تو .   خیلی چیز هایی که فکر می کردم با اومدن تو از وجودم رخت بستن  رو دوباره احساس کردم .بعد رفتنت آسمون هم به حال من گریست .  

 بی من از کوچه گذر کردی و رفتی

                                           بی من از شهر سفر کردی و رفتی

              قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم

                                                  تا خم کوچه به دنبال تو لغزید نگاهم

                                         تو ندیدی ........

نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی

                                         چون در خانه ببستم

دگر از پای نشستم           

                                              گوییا زلزله  آمد

گوییا خانه فرو ریخت

         بی تو من با همه شهر غریبم

                                    بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی

 

بمون بهترینم همیشه و هر وقت کنارم بمون

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 11:24  توسط فریبا  | 

 

عصر تابستانی و هوایی که کم دیده ای

گفتم:            این روزهادل خیلی بهانه تو را میگیرد

                     هوای دیدن تو را دارد .

گفت :            میدانم همه چیز بهانه است

                     برای شانه به شانه ، در حال و هوای باهم بودن

                   رفتن ، نشستن و گریستن

گفتم :           چرا گریستن ، رفتن و نشستن درست

                      اما گریستن را نمیخواهم نه 

گفت :            برای حرمت نگاه ناگهان تو

                     برای یک دل دریا حرف نگفته

گفتم :            و برای هر آنچه که گفتم و گفتم و نشنیدی .

گفت :           برای آنچه خواستم و بودی ، خواستی و نبودم

                   و برای هر آنچه که نمیدانم

گفتم :           در تمام این همه سال ها که همه از یادش برده بودند

                   تو تنها کسی هستی که هستی .

گفت:           در این دل واپسی ، عزیز دل

                   وقتی تو هستی انگار همه نیستند .

شب از آن شبها که در عمرت کم دیده ای

دریا دریا ستاره

 

+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و هفتم شهریور 1385ساعت 11:8  توسط فریبا  | 

آزار

ترک آزارم نکردی ترک دیدارت کنم

                      آتشی اندازم به جانت بسکه آزارت کنم

 

قلب بیمار مرا بازیچه می پنداشتی

                    آنقدر قلبت بیازارم که بیمارت کنم

 

من گلی بودم در این گلشن تو خوارم کرده ای

                   همچو خاری در میان گلرخان خارت کنم

 

همچنان دیوانگان در کوی و بازارت کشم

                    کهنه کالایت کنم ، بی خریدارت کنم

 

بعد این لاف صفا و مهر با مردم نزن

                      خلق را آگاه از طبع ریا کارت کنم

 

ای سبکسر ، دوست می داری سبکسر تر زخویش

                      با خبر شهری از آن گفتار و کردارت کنم

 

هر کجا گویم که هستی وین زبان بازی زچیست

                     تا ابد در بند تنهایی گرفتارت کنم

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم شهریور 1385ساعت 15:11  توسط فریبا  | 

هنگامی که به آخر خط رسیدی

فقط آنوقت هست که می فهمی

که جام هستی و جام زندگی از اول تهی بود و

ما از روز نخست جز باده خیال

از این جام ننوشیده ایم ؟

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم شهریور 1385ساعت 15:6  توسط فریبا  | 

سهراب گفت

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم شهریور 1385ساعت 15:5  توسط فریبا  | 

تو

تو بایک چشم با خلق و به دیگر چشم با مایی

بدین منظور گم کردم ، مشوش ساز دلهایی

 

نمیگویی و میسوزی، نمیجویی و میخواهی

به باطن تشنه عشق و بظاهر غرق حاشایی

 

درون سوز و برون آرا ، زبان خاموش و دل گویا

برون خاکستر سرد و درون آتش سرا پایی

 

حکایت میکند چشمت ، ز میخواران هوشیاری

گواهی میدهد قلبت ، زخاموشان گوییایی

 

نگاهی گر مرا باشد ، تو پا سر نظر بازی

نیازی گر مرا سوزد تو سر تا پا تمنایی

 

 تو می خواهی مرا اما ، زدل بر لب نمی آری

تو میجویی مرا اما ، به هر بزمی نمی آیی

 

زچشم من اگر پرسی ، که مجنونتر زمجنونم

اگر زشت و اگر زیبا ، تو لیلا تر زلیلایی

 

سخن با من بگو تا من ، بگویم از چه غمگینی

نظر در من فکن تا من ، بگویم از چه غمگینی

منم کاهی که با آهی بلرزد دامن صبرم

تویی سنگ و بطوفانها شکیبایی شکیبایی

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم شهریور 1385ساعت 14:43  توسط فریبا  | 

دل تنگ

سر خود را مزن اينگونه به سنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

منشين در پی اين بهت گران  

مدران جامه جان را مدران

     مکن ای خسته در اين درنگ         

دل  ديوانه تنها دل تنگ

پيش اين سنگ دلان قدر دل و سنگ يکيست

قيل و قال زغن و بانگ شباهنگ يکيست

      ديدی آنرا که تو خواندی به جهان يارترين     

سينه را ساختی از عشقش سرشارترين

                   آنکه می گفت منم بهر تو غمخوارترين              

                     چه دلازارترين شد چه دلازارترين

نه همين سردی و بيگانگی از حد گذرانن

نه همين در غمت اينگونه نشاند

با تو چون دشمن دارد سر جنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

ناله از درد مکن

 آتشی را که در آن زيسته ای سرد مکن

      با غمش باز بمان

           سرخ رو باش از اين عشق سرافراز بمان        

     راه عشق است که هموار شود از خون رنگ

دل ديوانه تنها دل تنگ

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم شهریور 1385ساعت 14:29  توسط فریبا  | 

سخته ؟

 

توبگو آخه سخته ؟

چقدر سخته تو چشای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یه زخم همیشگی به قلبت هدیه داد زل بزنی به جای اینکه لبریز کینه و نفرت بشی حس کنی هنوزم دوستش داری .

چقدر سخته دلت بخواد هرچی تو دلته بهش بگی و بگی که داره اشتباه میکنه ولی به جاش سکوت کنی تا مبادا خیال کنه که حرفات بهانه ایه برای اینکه دوباره دوسش داشته باشی .

چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به دیواری تکیه بدی که یک بار زیر آوارغرورش موندی  .

چقدر سخته با اینکه می دونی دیگه اون چشایی که عاشقش بودی مال تو نیست باز هر روز جلوی راهش سبز بشی تا یک بار دیگه ببینیش .

چقدر سخته یک عمر عاشقش باشی و عاشقت باشه ولی آخرین حرفی که بهت زد این باشه که از با تو بودن فقط درد و غم یادم میمونه .

چقدر سخته برای آومدنش نذر و نیاز کنی و انتظار بکشی ولی اون بی خبر بیاد و بی خبر بره

چقدر سخته گریه هاتو پنهون کنی تا نفهمه چون تنهات گذاشت و رفت گریونی

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی اما وقتی دیدیش حرفی برای گفتن نداشته باشی

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه اما مجبور بشی بخندی تا نفهمه که هنوز دوسش داری

چقدر سخته خودت رو ازش قایم کنی تا مبادا از نگاهت بفهمه که هنوز دیوونشی .

چقدر سخته بهش بگی که می خوای برای آخرین بار ببینیش ولی اون سر قرارت نیاد و تو رو با تو تنها بزاره .

چقدر سخته بفهمی همون قلبی که زمانی عاشق تو بود حالا کس دیگه ای جاتو گرفته و تو براش مهم نیستی .

سخته، همه اینا سخته . اما تحملش غیر ممکن نیست یادت باشه خدا همیشه مشکلات رو به اندازه  تحملت برات میفرسته .

پس تحمل کن دلکم که تو بزرگتر  از غممی

 

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم شهریور 1385ساعت 12:19  توسط فریبا  |